greencraft wicca

Wat is Wicca?

Wicca is een natuurreligie en een mysteriereligie. Wicca wordt gelijkwaardig beoefend door zowel mannen als vrouwen uit alle geledingen van de bevolking en ongeacht van leeftijd of sexuele geaardheid. Ze beleven de Wicca alleen of in groepsverband, in covens. Ze komen samen op open plekken in het bos, langs het strand, waar dan ook in de natuur, of in woonkamers die telkens tot een tempel omgebouwd worden, of in ruimtes die enkel voor rituelen bestemd zijn. Ze komen bijeen bij Volle Maan of bij het wisselen van de seizoenen en brengen zichzelf in harmonie met de krachten van de Natuur. Ze vereren de “Oude Goden en Godinnen”, de goddelijke energieën die reeds lang voor de komst van het christendom vereerd werden. Een bijzondere plaats wordt daarbij ingenomen door wat Wicca’s “de god” en “de godin” noemen.

Met “de god” wordt meestal de Gehoornde Wilde God van de mannelijke krachten in de natuur bedoeld en vaak wordt hij Kernunnos, Karnayna of Pan genoemd. Het is de God zoals we ons voorstellen dat onze verre voorouders die afbeelden in grotschilderingen uit de steentijd. De Godin is zijn metgezel en wordt soms met Aradia, Kerridwen, Gaia of Isis aangeduid. De Aarde is haar levend lichaam, de zeeën zijn haar schoot en in de hemel herkennen de Wicca’s haar in de getijden van de Maan. In verschillende Wiccatradities gebruikt men meestal verschillende namen voor “de god” en “de godin” maar vaak is men geinteresseerd in elk pantheon dat aan het christendom voorafgaat. Wicca is geen bekeringsreligie en ook geen openbaringsreligie. Men heeft geen “heilig boek” zoals de Joden, Christenen of Moslims.

En men probeert ook niet anderen te bekeren, maar gaat ervan uit dat er vele paden zijn die de zoekende mens bewandelt en dat ieders pad heilig is en ieders godsbeeld een deel van de waarheid bevat. Door de Natuurkrachten te vereren, zowel binnen als buiten de mens, trachten de Wicca’s de essentie van de Natuur van het Universum en van de eigen psyche te vatten. Doordat Wicca een natuurreligie is, is men er zich ook sterk bewust van de ecologische dimensie en ziet men de mens niet als “overheerser” van de “schepping” maar als een onderdeel van al wat is, en staat de Wicca open voor de sacrale dimensie van zowel mens als dier, boom, heuvel of bron, het landschap, de Aarde en het Universum. Een van de grote doelen van de Wicca is het herstellen van de “heelheid” en harmonie van alle leven als materiele manifestatie van het goddelijke.

  • wicca2
  • Definitie Janet en Stewart Farrar

    “Moderne Wicca bestaat, zowel in Europa als in de Verenigde Staten. Het is niet langer een ondergronds overblijfsel waarvan de grootte en het bestaan zelf een punt van discussie zijn voor antropologen. Het is ook niet meer de vreemde hobby van een stelletje gekken, maar het is de religie van een belangrijk aantal mensen. Hoe groot dat aantal precies is, is onduidelijk, omdat de Wicca niet hiërarchisch gestructureerd is. In landen waar er wel formele organisaties bestaan, zoals in de Verenigde Staten, gebeurt dit omwille van de belastingen of om wettelijke redenen en niet omwille van uniformiteit van de leer of om het aantal leden te kunnen tellen.

    Het aantal Wicca’s is in elk geval voldoende groot om een verscheidenheid aan tijdschriften te ondersteunen en de publicatie van een steeds groter wordend arsenaal aan boeken over Wicca te verantwoorden. Volgens een redelijke schatting loopt het aantal actieve aanhangers van Wicca in de tienduizenden, en alles wijst erop dat dit getal nog blijft groeien. In elk geval zijn de meest onderscheiden kenmerken van de Wicca haar verering voor de natuur, de autonomie van de “coven”, waarbij er geen kloof bestaat tussen priesterschap en geloofsgemeenschap, en de filosofie van de creatieve polariteit op alle niveau's, van de godin en de god tot de priesteres en de priester.”

  • wicca3
  • Doel van de rituelen.

    In de Wicca hebben de rituelen niet enkel tot doel om in kontakt te komen met het goddelijke in de natuur om ons heen, maar ook om de goddelijke vonk in onszelf, en zo onszelf, beter te leren kennen. Bij de rituelen die men in de Wicca gebruikt is dan ook niet zozeer het uiterlijke formaat van belang als wel de innerlijke betekenis en symboliek.

  • wicca4
  • Vivianne Crowley: Wicca: een oude religie voor een nieuwe tijd.

    “Wicca stelt ons bloot aan wat door Jung het “goddelijke archetypische drama” genoemd wordt – namelijk de wereld van de mythe. De seizoensfeesten, de initiaties en zelfs de eenvoudige magische Cirkel waarin Wicca’s werken, veruiterlijken wat er gebeurt in het persoonlijk onbewuste en laten ons toe om het te zien, te begrijpen en te aanvaarden en om zo te groeien.”

  • wicca5
  • De Rituelen.

    Historisch en wetenschappelijk valt het niet te bewijzen dat de rituelen die in de Wicca gebruikt worden via een ononderbroken traditie tot ons gekomen zijn, ook al is dat wat Gerald Gardner in navolging van Margaret Murray beweerde en wat sommigen nog steeds volhouden. In de folkore en de oude mythes vinden we nog slechts fragmenten en veel van het weefgetouw is verloren gegaan toen het christendom, vaak te vuur en te zwaard, de oude paganistische religies probeerde te verdringen en de oude gebruiken te vernietigen. Toch is het mogelijk om uit deze fragmenten, zo goed en zo kwaad als het gaat, ons een beeld te vormen van hoe het oude weefgetouw eruit zag en met die grote lijnen die eeuwigheidswaarde hebben en tijdloos zijn een nieuw tapijt te weven. De rituelen die de Wicca gebruikt zijn daarom meestal geen statische vormen maar leven en evolueren mee met onze kennis, zowel nieuwe kennis als oude. Bij die covens die tot een “traditie” behoren, zal men echter steeds bezorgd zijn om de vorm enkel aan te passen waar nodig is om de continuiteit van de traditie niet te verbreken. Men kan er zelfs voor kiezen om de rituelen enkel te gebruiken in de vorm waarin ze overgeleverd werden, zelfs al gaat deze overlevering, voor zover dat wetenschappelijk bewijsbaar is, niet verder terug in de tijd dan de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Voor elk ritueel wordt een “magische cirkel” getrokken die een scheidingslijn aangeeft tussen wat er in de cirkel en wat er daarbuiten gebeurt: de cirkel is een grens tussen de werelden. Alhoewel sabbats plechtige gedeeltes hebben, is er ook plaats voor feestvreugde tijdens het ritueel en als het formele gedeelte afgelopen is, is er een onderdeel dat “Cake-and-Wine” genoemd wordt. Dat is een wat losser onderdeel van het ritueel waarbij er gegeten en gedronken wordt van wat de deelnemers met dat doel meegebracht hebben. Na dit feestmaal wordt er ook vaak gedanst, gezongen en muziek gemaakt. Na de “Cake-and-Wine” is meestal de tijd aangebroken om de Cirkel te verbreken en wordt de ruimte waar het ritueel plaats vond weer een gewone, alledaagse plek.

  • wicca6
  • De Sabbats

    De Sabbats zijn seizoensfeesten die vieren wat er in de hemel en op aarde gebeurt. De zogenaamde “kleine” sabbats zijn zonnefeesten en de data vallen op de zonnewendes en de eveningen: vier bijzondere punten op de jaarlijkse baan van de Aarde om de Zon. De naam “zonnewende” of “zonnestilstand” geeft aan dat de dagelijkse baan van de zon ophoudt om langer te worden en begint korter te worden of omgekeerd: de zon staat schijnbaar “stil”. De naam “evening” geeft aan dat dag en nacht even lang zijn. De lente-evening vindt plaats omstreeks 21 maart (Ostara), de zomerzonnewende omstreeks 21 juni (Litha), de herfstevening omstreeks 21 september (Mabon) en de winterzonnewende omstreeks 21 december (Yule). Onze voorouders wisten dat het ongeveer 40 dagen duurt vooraleer wat zich in de hemel afspeelt (de zon) merkbaar wordt op aarde. De vier “grote” sabbats vieren dan ook wat er in de natuur gebeurt 40 dagen na elke kleine sabbat en de namen zijn afgeleid van de vier voornaamste Keltische landbouwfeesten: 1 februari (Imbolc), 1 Mei (Beltain), 1 augustus (Lughnasadh) en 1 november (Samhain). Waar de kleine sabbats vermoedelijk vroeger voornamelijk gevierd werden door priesters/astronomen en druiden, waren de grote sabbats echte volksfeesten. Omdat het kristendom er niet in slaagde ze uit te roeien probeerde men er belangrijke kristelijke feesten op aan te sluiten en in Angelsaksische Wicca tradities worden ze vaak met de namen van deze kristelijke feesten aangeduid: Candlemas voor Imbolc, Lammas voor Lughnasadh, Halloween voor Samhain en voor het meifeest van Beltain, wat waarschijnlijk het meest uitbundige was, werd maar gelijk de hele maand aan Maria gewijd.

  • wicca7
  • De Esbats.

    De Esbats zijn Maanvieringen en hebben een meer intiem karakter. Net zoals de sabbats worden ze soms binnenshuis maar ook soms in de natuur gevierd. Waar tijdens de sabbats zowel de god ans de godin een belanrijke rol hebben maar de nadruk vaak toch iets meer bij de god ligt (sabbats zijn Zonnefeesten) ligt bij de esbats het accent bijna uitsluitend bij de godin. Omdat verder in de meeste Wiccatradities de overlevering bestaat dat het de godin was (of haar dochter: Aradia) die de magie naar de mensen bracht, z ijn de esbats de gelegenheden bij uitstek voor magisch werk. Meestal verkiest men hiervoor de nacht waarin de Maan vol is. Als men echter magie wil doen voor iets wat moet “toenemen” verkiest men de wassende Maan, voor iets wat moet “afnemen” de afnemende Maan. Soms zal men zelfs de esbat houden op nieuwe Maan.

  • wicca8
  • Magie

    Vooral tijdens de esbats wordt er in de Wicca vaak magisch werk gedaan. Magie kan in Wicca kontekst gedefinieerd worden als het controleren, beinvloeden, veroorzaken of voorzien van gebeurtenissen of processen door interactie tussen het bovennatuurlijke en de kracht van de wil. Meestal zal men hetgeen gebeurt verklaren als het resultaat van het bundelen van energie. Met het bovennatuurlijke bedoelt men datgene dat het domein der goden is, of wat de gewone natuurwetten zoals we die kennen overstijgt. Om magisch werk te doen gebruikt men meestal magische technieken. Voorbeelden daarvan zijn kaarsenmagie, koordmagie, meditatie en concentratie, pathworkings, trance, schouw-oefeningen (de zwarte spiegel) en technieken die ook bij hypnose en psychotherapie gebruikt worden. Magie zelf is neutraal maar dikwijls spreekt men over “witte” of over “zwarte” magie naargelang het doel dat men wenst te bereiken “goed” of “kwaad” is. In de Wicca wordt dikwijls de “drievoudige wet” gehanteerd: dat wil zeggen dat men gelooft dat elke magische handeling driemaal terugkeert op de persoon die ze verricht. Dit op zich is natuurlijk reeds een goede reden om geen “negatieve” magie te gebruiken. Om te weten wanneer nu precies iets “goed” of “kwaad” is heeft men een ethica nodig. Waar andere religies hiervoor vaak een zeer gedetailleerde verzameling geboden en vooral verboden hanteren is het etisch beginsel in de Wicca verrassend eenvoudig en bestaat slechts uit 1 zin: doe wat gij wilt zo het niemand schaadt.

  • wicca9
  • Initiaties

    Wicca is niet alleen een natuurreligie, het is ook een mysteriereligie. In alle oude kulturen vindt men aanwijzingen dat men inwijdingen gebruikte om op rituele wijze de dramatische overgang te kreeëren tussen de oude persona die bij het begin de tempel betreedt en de nieuwe persona die aan het einde de tempel verlaat. In die zin is een inwijding steeds een dood en een wedergeboorte. Bij de eerste inwijding in de Wicca is deze overgang er één van leek naar nieuw ingewijde, naar “broeder of zuster in de kunst”. Wicca kent over het algemeen drie inwijdingsgraden. Bij de inwijding in de eerste graad wordt men “priester of priesteres van de godin”. Inwijdingen gebeuren over het algemeen in een coven maar men vindt ook boeken die beschrijven hoe men zichzelf kan inwijden en er zijn Wicca’s die een ingrijpende religieuze ervaring beschrijven als een inwijding door de goden. Dit is een onderwerp waarover niet iedereen in de Wicca het eens is, maar in de meeste tradities houdt men enkel rekening met een inwijding in covenverband. Bij de inwijding in een coven zijn doorgaans enkel diegenen aanwezig die dit pad ook reeds gegaan zijn. De inzichten die tijdens de inwijding aan de inwijdeling aangeboden worden op zijn/haar zoektocht zijn geheimen die men op die manier deelt met zijn/haar broeders en zusters in de kunst. Vaak is de eerste inwijding niet een inwijding in de eerste graad maar een inwijding tot neofiet (nieuwe twijg) en zijn er dus vier inwijdingen ook al zijn er slechts drie graden. In de Greencraft Traditie markeert de neofieteninwijding de opname in de familie van de Greencraft Traditie. Zoals in vele Wicca tradities moet men in Greencraft volwassen zijn volgens de wetten van het land waarin de inwijding plaats vindt alvorens men ingewijd kan worden. In Greencraft gaat aan de neofieteninwijding een periode van opleiding vooraf. Tijdens deze periode is men “roedie” wat “ruwe steen” betekent. In Greencraft hanteert men zoals in de meeste Wicca tradities de vuistregel dat er tussen elke inwijding minstens een jaar en een dag moeten verlopen. Meestal gaat men ervan uit dat een tweede graads Wicca in staat moet zijn om een coven te leiden en kennis aan anderen door te geven, zij het onder toezicht van een derde graads Hogepriester en Hogepriesteres. Dikwijls worden termen als “binnencirkel” en “buitencirkel” gebruikt: met buitencirkel bedoelt men dan diegenen die in opleiding zijn maar nog niet ingewijd. De opleiding wordt meestal verder gezet na de neofieteninwijding maar wordt geleidelijk aan steeds minder op theoretische leerstof en steeds meer op ervaring gebaseerd en zelfstudie is een nooit eindigend proces dat zich zelfs voorbij de grenzen van leven en dood kan uitstrekken.

  • wicca10
  • Magische werktuigen.

    Tijdens het ritueel gebruiken Wicca’s magische of rituele werktuigen, soms “magische wapens” genoemd. De werktuigen maken deel uit van een symbolensysteem dat aangeleerd wordt tijdens de opleiding. Sommige van deze werktuigen behoren tot de coven en andere zijn persoonlijke werktuigen. De belangrijkste werktuigen zijn geassocieerd aan de vier elementen: Aarde, Water, Lucht en Vuur. Een Pentakel (een metalen, stenen of wassen schijf met pentagram) symboliseert het element Aarde: stabiliteit, materieel welzijn en praktische aangelegenheden. Naast het persoonlijk Pentakel kan er ook een Steen zijn die het element Aarde voor de coven symboliseert. Voor het element Vuur gebruikt men een Staf en voor de coven een Speer: levenskracht, transformatie en doelgerichtheid. Voor Lucht een mes, Athame genaamd, en voor de coven een Zwaard: communicatie, scherpzinnigheid en begrip. oor het element Water een Kelk en voor de coven een Ketel: zuivering, liefde en gevoel. De werktuigen kunnen verschillen naargelang de traditie en meestal zullen zich op het altaar ook een wierookvat met wierook voor Lucht, één of meerdere kaarsen voor Vuur, soms meerdere Kelken of een Schelp gevuld met Water, zoutkristallen voor Aarde enz. bevinden. Doorgaans zijn alle voorwerpen die zich op het Altaar bevinden gewijd en mogen enkel door ingewijden aangeraakt worden.

    Traditoneel bevindt zich het Altaar in het Noorden.

  • wicca11
  • De essentie van de Wicca.

    Omdat Wicca geen geopenbaarde religie is kan haar essentie enkel begrepen worden door deel te nemen aan de rituelen, en daartoe moet men ingewijd zijn. Eén van de meest poëtische onderdelen van een Wicca-ritueel is de Opdracht van de Godin. Ze vertelt veel meer over de verering van de Grote Moeder, dan om het even welk boek over Wicca.

    “Luister naar de woorden van de Grote Moeder, Zij die van oudsher door de mensen ook genoemd werd: Artemis, Astarte, Athene, Dione, Melusine, Aphrodite, Kerridwen, Diana, Arianrhod, Isis, Brigid, en met vele andere namen” “Ik ben de Grote Godin die de gave van blijdschap schenkt aan het hart van de mensen. Op Aarde geef ik de kennis van de eeuwige geest. En na de dood geef ik vrede en vrijheid, en hereniging met hen die zijn voorgegaan. Ik eis geen offergaven, want ik ben de Moeder van al wat leeft, en mijn liefde is uitgestort over de Aarde.” “Luister naar de woorden van de Godin van de sterren. In het stof van haar voeten zijn de hemelse legioenen en haar lichaam omspant het heelal.” “Ik ben de schoonheid van de groene Aarde, en de witte Maan tussen de sterren, de mysteriën van de wateren, en het verlangen in het hart van de mensen”. Ik ben de ziel van de Natuur, die leven geeft aan het universum. Uit mij komen alle dingen voort, en naar mij moeten alle dingen terugkeren. En laat in mijn aangezicht, bemind door goden en mensen, uw eigen innerlijke goddelijkheid zich ontplooien in de vervoering van de oneindigheid. Laat mijn eredienst er één zijn van harten die zich verheugen, want zie, alle daden van liefde en blijdschap zijn mijn rituelen. Laat er daarom schoonheid zijn, en kracht, macht en medelijden, eer en nederigheid, vrolijkheid en eerbied. En gij die denkt mij te zoeken, weet dat uw zoeken en verlangen u niet zullen baten als gij het mysterie niet kent: als gij datgene wat gij zoekt niet vindt in uzelf, zult gij het nooit vinden. Want zie, ik was bij u van in den beginne, en ik ben dat wat bereikt wordt aan het eind van alle verlangen.”